***
Wrocław na dobre powstał w dziesiątym wieku naszej ery, ale prawa miejskie otrzymał dopiero dwieście lat później. Jego powierzchnia jest dwieście dziewięćdziesiąt trzy razy większa od powierzchni Watykanu, a mieści ponad sześćset tysięcy osób. Ponad sześćset tysięcy serc, mózgów, znacznie więcej sprzeczności uczuć, smutków, radości, szczęść i nieszczęść, zranień. On mógł siebie określić tym słowem. Zranienie. Pasowało to do niego idealnie. Zranił ją na wskroś, kalecząc także siebie. Jednak wśród tej rzeszy ludzi tylko on był takim idiotą. Idiotą, który pozwolił uciec kobiecie, na której mu najbardziej zależało.
Czekał. Czekał cierpliwie, aż wróci. Aż da znak życia. Szukał wszystkiego, co określiłoby powód jej nagłego wyjazdu. Każda kartka, która leżała gdzieś w pobliżu ich łóżka dawała mu nadzieję.
Znalazł.
I dowiedział się, że to jego wina. Że wszystko się wydało. Że zasłona uczciwości spadła. Ona już wie, że on zdradził, że był ktoś inny. I że ona już nie daje sobie rady z niczym. Załamała się, a jego przy niej nie była.
Ponad sześćset tysięcy ludzi, a tylko on był według siebie takim idiotą.
Czekał. Czekał cierpliwie, aż wróci. Aż da znak życia. Szukał wszystkiego, co określiłoby powód jej nagłego wyjazdu. Każda kartka, która leżała gdzieś w pobliżu ich łóżka dawała mu nadzieję.
Znalazł.
I dowiedział się, że to jego wina. Że wszystko się wydało. Że zasłona uczciwości spadła. Ona już wie, że on zdradził, że był ktoś inny. I że ona już nie daje sobie rady z niczym. Załamała się, a jego przy niej nie była.
Ponad sześćset tysięcy ludzi, a tylko on był według siebie takim idiotą.
***
- Jak ja mogłem to zrobić Karolinie?
Owy idiota, Jakub Lucak, właśnie próbował poskładać myśli. Musiał ją odnaleźć. Musiał jej wszystko wyjaśnić.
- Też się zastanawiam, jak mogło ci tak zniknąć logiczne myślenie - mruknął Krzysiek, kolega z drużyny.
- Nie dobijaj mnie. Wystarczy, że co noc nie mogę spać z wyrzutów sumienia i strachu.
- Masz jakiś punkt odniesienia? Wiesz, gdzie jej szukać? - zapytał bramkarz.
- Nie. I to jest najgorsze - szepnął Kuba.
- A Kielce?
- Ona tam nie ma czego szukać. Nie ma przecież tam nikogo.
W tym mieście wszystko się zaczęło. Gdzieś w okolicach Pałacu Biskupów Krakowskich Kuba, który, wychodząc na spacer, liczył na spokój z zamyślenia wpadł na pewną uroczą brunetkę w rozciągniętym, szarym swetrze i spinką w kształcie motyla we włosach. Brunetka nie była zła, raczej zakłopotana. Z uśmiechem i policzkami przybierającymi purpurowa barwę zawstydzenia pospiesznie przeprosiła za swoje nierozgarnięcie. Zawsze tak potem było - kiedy Kuba nieświadomie prowokował kłótnie, ona zawsze brała winę na siebie i ucinała niepotrzebną wymianę zdań. W jego przypadku to była miłość od pierwszego wejrzenia w jej niebieskie oczy, które uważnie lustrowały każdy obszar jego twarzy. Spojrzenie miała spokojne, ale jakby zupełnie nie z tego świata, świadczące o tym, że myślami jest gdzieś daleko. Jednak im lepiej ją poznawał, tym bardziej przekonywał się o jej zaradności i o tym, że jest osobą twardo stąpającą po ziemi. Imponowała mu jej znajomość literatury rosyjskiej, impresjonistycznych malarzy, jej wspaniałe umiejętności kucharskie i to, jak zgrabnie i łatwo kreśliła linie na projektach na architekturę. Podczas ich pierwszych wspólnych wakacji w Innsbrucku potrafiła opowiedzieć i zaciekawić historią nowej Bergisel. Podkreślała przy tym, że wieża jej ulubionej skoczni została zaprojektowana przez jej równie ulubioną architekt Zahę Hadid w 1999 roku. Uwielbiał empatyczność, optymizm i żelazną psychikę Karoliny.
A teraz pozwolił na to, by się posypała, załamała. Najgorsza dla niego była świadomość, że to wszystko stało się przez niego. Jej niebieskie spojrzenie nagle stało się puste, zrozpaczona, a uświadomił sobie to dopiero wtedy, kiedy ją stracił.
- Kuba, szukaj jej w tych Kielcach - powiedział Krzysiek. - Przecież przyjaźniła się z dziewczynami
z Vive. Zrób wszystko, żeby ją odnaleźć. Łap się każdej możliwości. To musi dać jakiś rezultat. Będzie dobrze, zobaczysz.
- Będzie dobrze? Nic na to nie wskazuje. Spieprzyłem to. Spieprzyłem to na własne życzenie - skrzydłowy ukrył twarz w dłoniach.
- Walcz o nią. Walcz o nią tak, jak walczysz na boisku. Nie poddawaj się.
- Nie wiem, czy ona mi wybaczy, skoro nie potrafię wybaczyć sam sobie.
A przebaczenie samemu sobie jest krokiem do tego, by uwierzyć w to, że osoba, którą się skrzywdziło zrobi to samo.
Gdyby to tylko nie było tak potwornie trudne i niemalże niemożliwe.
Owy idiota, Jakub Lucak, właśnie próbował poskładać myśli. Musiał ją odnaleźć. Musiał jej wszystko wyjaśnić.
- Też się zastanawiam, jak mogło ci tak zniknąć logiczne myślenie - mruknął Krzysiek, kolega z drużyny.
- Nie dobijaj mnie. Wystarczy, że co noc nie mogę spać z wyrzutów sumienia i strachu.
- Masz jakiś punkt odniesienia? Wiesz, gdzie jej szukać? - zapytał bramkarz.
- Nie. I to jest najgorsze - szepnął Kuba.
- A Kielce?
- Ona tam nie ma czego szukać. Nie ma przecież tam nikogo.
W tym mieście wszystko się zaczęło. Gdzieś w okolicach Pałacu Biskupów Krakowskich Kuba, który, wychodząc na spacer, liczył na spokój z zamyślenia wpadł na pewną uroczą brunetkę w rozciągniętym, szarym swetrze i spinką w kształcie motyla we włosach. Brunetka nie była zła, raczej zakłopotana. Z uśmiechem i policzkami przybierającymi purpurowa barwę zawstydzenia pospiesznie przeprosiła za swoje nierozgarnięcie. Zawsze tak potem było - kiedy Kuba nieświadomie prowokował kłótnie, ona zawsze brała winę na siebie i ucinała niepotrzebną wymianę zdań. W jego przypadku to była miłość od pierwszego wejrzenia w jej niebieskie oczy, które uważnie lustrowały każdy obszar jego twarzy. Spojrzenie miała spokojne, ale jakby zupełnie nie z tego świata, świadczące o tym, że myślami jest gdzieś daleko. Jednak im lepiej ją poznawał, tym bardziej przekonywał się o jej zaradności i o tym, że jest osobą twardo stąpającą po ziemi. Imponowała mu jej znajomość literatury rosyjskiej, impresjonistycznych malarzy, jej wspaniałe umiejętności kucharskie i to, jak zgrabnie i łatwo kreśliła linie na projektach na architekturę. Podczas ich pierwszych wspólnych wakacji w Innsbrucku potrafiła opowiedzieć i zaciekawić historią nowej Bergisel. Podkreślała przy tym, że wieża jej ulubionej skoczni została zaprojektowana przez jej równie ulubioną architekt Zahę Hadid w 1999 roku. Uwielbiał empatyczność, optymizm i żelazną psychikę Karoliny.
A teraz pozwolił na to, by się posypała, załamała. Najgorsza dla niego była świadomość, że to wszystko stało się przez niego. Jej niebieskie spojrzenie nagle stało się puste, zrozpaczona, a uświadomił sobie to dopiero wtedy, kiedy ją stracił.
- Kuba, szukaj jej w tych Kielcach - powiedział Krzysiek. - Przecież przyjaźniła się z dziewczynami
z Vive. Zrób wszystko, żeby ją odnaleźć. Łap się każdej możliwości. To musi dać jakiś rezultat. Będzie dobrze, zobaczysz.
- Będzie dobrze? Nic na to nie wskazuje. Spieprzyłem to. Spieprzyłem to na własne życzenie - skrzydłowy ukrył twarz w dłoniach.
- Walcz o nią. Walcz o nią tak, jak walczysz na boisku. Nie poddawaj się.
- Nie wiem, czy ona mi wybaczy, skoro nie potrafię wybaczyć sam sobie.
A przebaczenie samemu sobie jest krokiem do tego, by uwierzyć w to, że osoba, którą się skrzywdziło zrobi to samo.
Gdyby to tylko nie było tak potwornie trudne i niemalże niemożliwe.
Wrócił do domu, który świecił pustką i smutkiem. Czuł się zupełnie bezradny. Rzucił torbę treningową w kąt i usiadł na kanapie, ukrywając twarz w dłoniach. Bał się. Okrutnie się bał, że już jej więcej nie zobaczy, że uciekła na dobre, że już nigdy więcej jej nie przytuli. Myślał o tym, gdzie jest, co robi.
- A co, jeśli naprawdę jest w Kielcach? - powiedział sam do siebie.
Podjął w przeciągu sekund decyzję - jedzie do Kielc, choćby teraz. Nie było to zbyt rozsądne, ale robieniem pozornie absurdalnych rzeczy charakteryzuje się właśnie miłość. Zdradził i sądził, że on wcale na miłość nie zasłużył, jednak to ona napędzała go do działania. Jego szybkiemu wyjazdowi do rodzinnego miasta sprzyjał fakt, że świąteczna przerwa w rozgrywkach zaczynała się na tyle wcześnie, iż mógł sobie na taką podróż pozwolić. Zresztą, nawet gdyby nie mógł, to i tak by to zrobił.
Po chwili siedział już w samochodzie i był w drodze do Kielc. Dochodziła godzina dwudziesta piętnaście. Za jakieś cztery godzin i około dwieście pięćdziesiąt trzy kilometry powinien być już na miejscu. Podróż samochodem zazwyczaj go bardzo uspokajała, ale teraz czuł się wyjątkowo podle. Jechał w rodzinne strony, ale zarazem w nieznane. Nie wiedział, co będzie dalej. Jedyna bliska przyjaciółka jego ukochanej, która przychodziła mu do głowy, to Zuzia Konarska, sekretarka Vive. Kiedy Kuba jeszcze często odwiedzał rodziców, Karolina zaprzyjaźniła się z nią. Nie sądził, że wie cokolwiek o ucieczce jego dziewczyny, ale wiedział, że dopóki się nie zapyta, nie przekona się. Nareszcie zyskał jakiś trop, który mógł go doprowadzić do Karoliny. Jeśli był choć cień szansy na to, że pojechała właśnie do Kielc, musiał to sprawdzić i mieć pewność.
- A co, jeśli naprawdę jest w Kielcach? - powiedział sam do siebie.
Podjął w przeciągu sekund decyzję - jedzie do Kielc, choćby teraz. Nie było to zbyt rozsądne, ale robieniem pozornie absurdalnych rzeczy charakteryzuje się właśnie miłość. Zdradził i sądził, że on wcale na miłość nie zasłużył, jednak to ona napędzała go do działania. Jego szybkiemu wyjazdowi do rodzinnego miasta sprzyjał fakt, że świąteczna przerwa w rozgrywkach zaczynała się na tyle wcześnie, iż mógł sobie na taką podróż pozwolić. Zresztą, nawet gdyby nie mógł, to i tak by to zrobił.
Po chwili siedział już w samochodzie i był w drodze do Kielc. Dochodziła godzina dwudziesta piętnaście. Za jakieś cztery godzin i około dwieście pięćdziesiąt trzy kilometry powinien być już na miejscu. Podróż samochodem zazwyczaj go bardzo uspokajała, ale teraz czuł się wyjątkowo podle. Jechał w rodzinne strony, ale zarazem w nieznane. Nie wiedział, co będzie dalej. Jedyna bliska przyjaciółka jego ukochanej, która przychodziła mu do głowy, to Zuzia Konarska, sekretarka Vive. Kiedy Kuba jeszcze często odwiedzał rodziców, Karolina zaprzyjaźniła się z nią. Nie sądził, że wie cokolwiek o ucieczce jego dziewczyny, ale wiedział, że dopóki się nie zapyta, nie przekona się. Nareszcie zyskał jakiś trop, który mógł go doprowadzić do Karoliny. Jeśli był choć cień szansy na to, że pojechała właśnie do Kielc, musiał to sprawdzić i mieć pewność.
***
Kielce. Jego ukochane Kielce. To one były świadkiem jego pierwszych kroków, pierwszej bramki, pierwszego dnia w szkole, pierwszej randki, pierwszego pocałunku. Z tym miastem, który leży na terenie Gór Świętokrzyskich wiążą się dwie daty ważne dla historii - w 1364 roku Kielce zyskały prawa miejskie, zaś w 1789 roku, w roku Wielkiej Rewolucji Francuskiej, przestały być miastem prywatnym. Dla Kuby zaś najważniejszą rokiem był rok 2010 - to był rok, w którym poznał Karolinę. Był to rok, w którym całe jego życie prywatne zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Nagle u jego boku pojawiła się osoba, która była
z nim na dobre i na złe, w czasie wspaniałych i tych gorszych momentów. Niecałe metr siedemdziesiąt szczęścia przysłoniło mu wszystkie smutki. Nie umiał się przy niej denerwować, ale ona zawsze widziała, że coś jest nie tak i natychmiast potrafiła go uspokoić.
Musiał ją odzyskać. Rozumiał to, że pewnie nie będzie chciała z nim rozmawiać, ale poddanie się byłoby bez sensu. Kiedy kogoś się kocha, nie można się poddać. Poddanie się jest równoznaczne z pogodzeniem się z tym, że serce nigdy nie będzie kompletne.
A bez jednej z połówek serca się umiera. Kuba chciał umierać z miłości, a nie z rozpaczy.
Najszybciej, jak tylko się dało, zjawił się przed drzwiami mieszkania Zuzi. W tym momencie cieszył się, że miał jej adres w notatniku. Zbliżała się pierwsza w nocy, ale była to sprawa niecierpiąca zwłoki. W duchu miał nadzieję, że gdy tylko streści wszystko to, co się stało, nie będzie słyszał wyrzutów.
- Kuba, o tej porze? - usłyszał Zuzię, która otworzyła mu drzwi nieco zaspana, w szlafroku. Nie był to jednak głos pełen pretensji. Był to głos łagodny, pełen spokoju, serdeczny pomimo pory, w jaką ją odwiedził. Zachowywała się tak, jakby wiedziała, czemu on jest akurat tutaj. - Wejdź, proszę.
Nieśmiało, z dozą niepewności wszedł do mieszkania. Sekretarka klubu, z którego został wypożyczony znana była z tego, iż w jej domu panował wręcz sterylny porządek. Każda ozdoba pasowała do koloru ścian. Nie bała się w tym eklektyzmu i łączenia renesansowych reprodukcji obrazów z małymi figurami do złudzenia przypominającymi te antyczne. Nieco to przytłaczało Łucaka, który był przywiązany do swojego “artystycznego nieładu”, jak zwykł nazywać swój bałagan.
- Kuba, wiem, czemu tu jesteś.
To właśnie miał nadzieję usłyszeć, choć było to zaskakujące. Czyli wiedziała, gdzie jest Karolina, czyli ona u niej była! Istniała szansa na to, że jeszcze tej samej nocy powie jej, jak bardzo mu na niej zależy.
- Karolina była u ciebie? Wiesz, gdzie ona jest?
- Wiem, ale prosiła mnie, bym na razie nic ci nie mówiła - odrzekła Zuzia.
- Błagam cię, powiedz mi, gdzie jest! Umieram z nerwów! - podniósł głos Kuba.
- W Wetlinie. Pojechała w Bieszczady - wydusiła w końcu z siebie.
- W Bieszczady?! Ale dlaczego akurat tam?
- Pamiętasz, jak opowiadała ci, że ma starszego, przyrodniego brata, który podobno pytał o nią w domu dziecka? A więc odnalazła go właśnie tam. Poza tym musiała odpocząć od całej tej sytuacji, którą zgotowałeś. Nie rozumiem, jak mogłeś jej to zrobić.
- Też tego nie rozumiem, jestem strasznym kretynem - wypalił Łucak. - Jeśli masz adres, to proszę, podaj go.
Konarska bez słowa zapisała mu adres, który miał wszystko zmienić.
- Nawet nie wiesz, jakie to jest dla mnie ważne, dziękuję!
- Mam do ciebie prośbę - zaczęła Zuzia. - Jeśli ci wybaczy, a zapewne to zrobi, to nie spieprz tego, dobrze? Przez to, że była w domu dziecka łaknie miłości bardziej, niż ktokolwiek, kto wychowywał się w pełnej rodzinie.
- Będę się starał, zrobię wszystko, by tę szansę wykorzystać!
Wetlina to maleńka wioska w Bieszczadach, położona tuż przy granicy ze Słowacją, od zachodu i południa otoczona górami. Policzono, że mieszka tam zaledwie trzysta siedem osób, głównie przez wysiedlenia podczas wojny. Wśród nich miała być Karolina.z nim na dobre i na złe, w czasie wspaniałych i tych gorszych momentów. Niecałe metr siedemdziesiąt szczęścia przysłoniło mu wszystkie smutki. Nie umiał się przy niej denerwować, ale ona zawsze widziała, że coś jest nie tak i natychmiast potrafiła go uspokoić.
Musiał ją odzyskać. Rozumiał to, że pewnie nie będzie chciała z nim rozmawiać, ale poddanie się byłoby bez sensu. Kiedy kogoś się kocha, nie można się poddać. Poddanie się jest równoznaczne z pogodzeniem się z tym, że serce nigdy nie będzie kompletne.
A bez jednej z połówek serca się umiera. Kuba chciał umierać z miłości, a nie z rozpaczy.
Najszybciej, jak tylko się dało, zjawił się przed drzwiami mieszkania Zuzi. W tym momencie cieszył się, że miał jej adres w notatniku. Zbliżała się pierwsza w nocy, ale była to sprawa niecierpiąca zwłoki. W duchu miał nadzieję, że gdy tylko streści wszystko to, co się stało, nie będzie słyszał wyrzutów.
- Kuba, o tej porze? - usłyszał Zuzię, która otworzyła mu drzwi nieco zaspana, w szlafroku. Nie był to jednak głos pełen pretensji. Był to głos łagodny, pełen spokoju, serdeczny pomimo pory, w jaką ją odwiedził. Zachowywała się tak, jakby wiedziała, czemu on jest akurat tutaj. - Wejdź, proszę.
Nieśmiało, z dozą niepewności wszedł do mieszkania. Sekretarka klubu, z którego został wypożyczony znana była z tego, iż w jej domu panował wręcz sterylny porządek. Każda ozdoba pasowała do koloru ścian. Nie bała się w tym eklektyzmu i łączenia renesansowych reprodukcji obrazów z małymi figurami do złudzenia przypominającymi te antyczne. Nieco to przytłaczało Łucaka, który był przywiązany do swojego “artystycznego nieładu”, jak zwykł nazywać swój bałagan.
- Kuba, wiem, czemu tu jesteś.
To właśnie miał nadzieję usłyszeć, choć było to zaskakujące. Czyli wiedziała, gdzie jest Karolina, czyli ona u niej była! Istniała szansa na to, że jeszcze tej samej nocy powie jej, jak bardzo mu na niej zależy.
- Karolina była u ciebie? Wiesz, gdzie ona jest?
- Wiem, ale prosiła mnie, bym na razie nic ci nie mówiła - odrzekła Zuzia.
- Błagam cię, powiedz mi, gdzie jest! Umieram z nerwów! - podniósł głos Kuba.
- W Wetlinie. Pojechała w Bieszczady - wydusiła w końcu z siebie.
- W Bieszczady?! Ale dlaczego akurat tam?
- Pamiętasz, jak opowiadała ci, że ma starszego, przyrodniego brata, który podobno pytał o nią w domu dziecka? A więc odnalazła go właśnie tam. Poza tym musiała odpocząć od całej tej sytuacji, którą zgotowałeś. Nie rozumiem, jak mogłeś jej to zrobić.
- Też tego nie rozumiem, jestem strasznym kretynem - wypalił Łucak. - Jeśli masz adres, to proszę, podaj go.
Konarska bez słowa zapisała mu adres, który miał wszystko zmienić.
- Nawet nie wiesz, jakie to jest dla mnie ważne, dziękuję!
- Mam do ciebie prośbę - zaczęła Zuzia. - Jeśli ci wybaczy, a zapewne to zrobi, to nie spieprz tego, dobrze? Przez to, że była w domu dziecka łaknie miłości bardziej, niż ktokolwiek, kto wychowywał się w pełnej rodzinie.
- Będę się starał, zrobię wszystko, by tę szansę wykorzystać!
Przejechał kolejne cztery godziny i dwieście pięćdziesiąt trzy kilometry drogi, aby się z nim zobaczyć. Znalezienie odpowiedniego adresu było paradoksalnie niełatwym zadaniem w tak małej miejscowości. Na szczęście po niedługim czasie znalazł się obok nie za dużego domu położonego na wzniesieniu.
Pobiegł tam, ile sił w nogach. Nie chciał dłużej czekać. Może godzina czwarta pięćdziesiąt cztery nad ranem nie była odpowiednią porą na wyznawanie czegokolwiek, ale serce bezsprzecznie wygrywało z umysłem. Delikatnie zapukał do drewnianych drzwi.
- Kubuś, nie wierzę…
Nie czekał, tylko od razu przytulił ją do siebie, bez przerwy szepcząc oszalałe “przepraszam”. Jego Karolina była w końcu w jego ramionach. Drżała, a jej oddech był nieunormowany, niespokojny.
Oderwała się od niego i położyła dłonie na jego twarzy. Nerwowo, ale delikatnie błądziła palcami po niej, badając fakturę skóry.
- Skąd wiedziałeś? I czemu tak wcześnie?
- Zuzia. I dlatego, że wariowałem bez ciebie - odrzekł Kuba i wpił się w jej wargi. Odwzajemniła pocałunek, po czym uśmiechnęła się do niego.
- Wybacz mi - szepnął Łucak. Delikatnie musnął jej obojczyk, a potem położył jej głowę na swoim torsie.
- Wybaczam. Wybaczam ci wszystko, tylko nigdy więcej mnie tak nie rań. Nigdy nie zaznałam tyle miłości od nikogo, jak od ciebie. Nikt mnie nie kochał, a ty mi pokazałeś, czym jest miłość. Ta czysta, prawdziwa, bezinteresowna miłość.
- Kocham cię - Kuba głaskał ją po włosach. - I kiedy poznam twojego brata?
- Przestań - zaśmiała się Karolina. - Chodź, prześpij się. Nie spałeś całą noc.
_______
Nie potrafię na razie porządnie przysiąść do opowiadań wielorozdziałowych, które tak bardzo czekają, zatem nabazgrałam jednoparta. Jest zupełnie przesłodzony, ale chyba takiego czegoś było mi potrzeba. Jest to w pewien sposób otwarcie furtki do mojego powrotu.
W. - dziękuję, to dla ciebie. Żebyś zawsze wierzyła w siebie i w to, że to, co złe, mija. Robert i Iga czekają na realizację.
Szczęśliwego Nowego Roku!
<3
OdpowiedzUsuń